एकचं थेंब, अगदी एकलकोंडा, सरसरत्या पानाच्या टोकावर हळूच डोकावून बघत होता. काहीसा घाबरलेला खरा पण प्रचंड उत्सुकतेनी ओतप्रोत भरलेला! कस असेल बाकीचं उरलेलं जग? उडी मारलीच तर तो शेवट असेल कि नवी सुरवात?
शेवट म्हणायला आधी सुरवात तर ठाऊक हवी. होती तरी कशी सुरवात? काही ठिकस आठवत नाही. कधीतरी खोलवर समुद्रात अगदी तळाला, कधी अगदी उंच उंच आकाशात वर ढगांच्या उबदार कुशीत, कधी वाऱ्याबरोबर मस्त उडताना आणि कधी मातीच्या आत आत जातांना असं बरच सार स्मरत होत.
विचारांच्या नादात स्वतःच्याच घसरड्या पायांनी तो अजून खाली कधी घसरला त्याच त्यालाच कळलं नाही. आता खाली पडायचाच पण इतक्यात एक वाऱ्याची झुळूक आली आणि पानचं जरासं तिरक झालं. कसबस सावरून स्वारी परत विचारात बुडाली.
आता बराच वेळ झाला होता. कदाचित थोड्यावेळाने अजूनही थोडे थेंब येतील अशी वेडी आशा ही कुठेतरी होतीच. सहज म्हणून त्यानी मागे वळून पाहिलं. दूर आकाशात ढग साचत होते. वीजही अधूनमधून चमकत होती. आणि तो ज्या वादळातून आला होता, त्यातच उन्मळून पडलेले झाड, ज्याच्या पानावर तो बसून होता, ते आता नदी ओलांडून समुद्राच्या दिशेने पोहत निघाले होते...
